خودپسندی آغاز تباهی است

بله بله ممنونم از شما بله مسئولیت در وحله اول مسئولیت در مقابل افکارمونه دیگه یعنی اولاً بپذیریم که انسانیم برای خدا نیستیم بنابراین هرچی میاندیشیم خطاست هرچه میاندیشیم به هیچ وجه بازتاب حقیقت نیست و نمیتونه باشه فکر ما محدوده فکر ما به اصطلاح خطاکاره لزوماً خطا می‌کنه نمی‌تونه خطا نکنه و بنابراین ما وظیفه مسئولیم که افکار خودمون رو با تجربه و با آزمون مدام تغییر بدیم و کسی واقع بینه که فکرش با واقعیت رو در جریان ببینه یعنی واقعیتو امری زمانمند ببینه واقعیت اگر شما امروزه حرف دیروزه زدید یعنی برای شما واقعیت ثابت مونده شما از واقعیت جدا شدید. بنابراین مسئولیت واقع‌بینی، مسئولیت صداقت، مسئولیت محدود بودن فکر انسان، مسئولیت انسان بودن یعنی پذیرفتن اینکه من خطاکارم و این مسئولیت خیلی بزرگه. مهم‌ترین مسئولیتی که ما داریم اینکه بدانیم خدا نیسته. ببخشید من یه نکته‌ای رو اضافه کنم. این گرایش به این حالا این ماهی جمعی رو مطلق کردن و در واقع به اصلاً به ما افتخار کردن به این به ایرانی بودن اون خود به عنوان مثال افتخار کردن به شکلی که اصلاً پیشاپیش برترونستن صرف اینکه ایرانی هستین به ما اون در واقع از دوش ما اون چیزو برمی‌داره که به قول شما من ما ساخته هر لحظه ساخته میشه و من باید تلاشی کرده باشم برای اون تا احیاناً مثلاً از اون دستاورد خودم بهش ببالم یا کار ولی اون اون ایرانی‌گری یا هرچی اسمشو بذاریم م چیز ناسیونالیسمه به به من یه دلخوشی میده که صرف اینکه مثلاً من توی کشور فلان به دنیا اومدم من خفن‌ترم خفن‌ترینم می‌دونی این خیلی جانم درسته کاملاً درسته بله موافقم با خب بله دقیقاً ما در برای اون چیزی که به ارث بردیم و برای اون چیزی که در به وجود آوردنش نقشی نداشتیم هیچ دلیل عاقلانه‌ای برای افتخار نداریم اصلاً کاملاً درسته و اصلاً افتخار کردن یکی از بزرگترین خطاهای انسانیست در انجیل هست که ونیتی یا خودپسندی غرور بزرگترین شره دیگه بزرگترین گناه اینه که شما فکر کنی که چیزی شدی کسی هستی حالا مثلاً من فرض کن یک پولی دستم بیاد یه شهرتی کسب کنم یک موفقیتی کسب کنم فکر کنم که او پس من یکسی هستم درست همونجاست که انسان نابود میشه یعنی افتخار کردن به چیزی آغاز تباهیست و ونیتی خودپسندی و کبر و غرور و فخرفروشی و این‌ها آغاز خروج از آدمی‌زادیست. ممنونم از شما.