ما الان وارد "جامعه نمایش" شده ایم

بله ممنونم از شما بله دیگه باید یعنی متوجه باشیم که وارد یه جهان دیگری شدیم به قول این اصطلاح معروفی که اون جامعه نمایش جامعه که همه چیز در نمایش می‌گذره و حالا این مسئله تصویر و نمایش خیلی مسئله مهمیه که ما ابدا اصلا بهش توجه نداریم منظورم دانشگاهیا در کاراشون توجه ندارن چه برسه به سیاستم مداری ما که از ابتدا تا الان بی‌سواد بودن ولی سیاس ولی همین کسانی که راجع به تاریخ ایران حرف می‌زنن راجع به وضعیت ایران حرف می‌زنن این‌ها اساساً متعلق به دوران ما قبل سسر هستن یعنی انگار انقلاب زبانشناسی رخ نداده انقلاب کامونیکیشن رخ نداده این ترن‌هایی که در فلسفه میگن انگار رخ نداده ولی حالا یه کتابی هست که کتاب مهمیه و گفتم اگر بعضی دوستان ندیدن می‌تونن اینو بخونن اسمش هست ایم پ در حقیقت سیاستی که در تصویر میگذرهشن تمام داستان اینه که ما با ایماجها ایماجینیشن ایماجینری سرکار داریم و بعد اینو بشناسیم اگر بشناسیم بهش میتونیم به اصطلاح تسلط براش پیدا کنیم و تغییر بدیم اگر نشناسیم کاملاً مقهور دست او هستیم و خودمون رو کاملاً بیختیار تلقی می‌کنیم نه ما بیختیار انسان در هیچ شرایطی آزادیشو از دست نمیده ولی ارادشو برای آزادی چرا؟