درخواست شاهزاده برای سخنرانی در انستیتو واشنگتن به مناسبت چهل سالگی انقلاب و نگرانی او از سوال ها

در تقریباً یکی دو سال بود که به ۴۰ سالگی انقلاب مونده بود در واشنگتن و در محیطی که من کار میکردم در فضای به اصطلاح تصمیم گیرندگان سیاسی یا پالیسی مکرز بحث این بود که خب یادتون باشه که قبل از این اعتراضها بود اعتراضهای اخیر بحث تغییر رژیم تقریباً از بین رفته بود دیگه زیاد ازش صحبت نمیکردن و خب خود منم مقاله نوشتم راجع به اینکه چرا در ایران انقلاب نمیشه اعتراضهای آبان ۹۸ سرکوب شده بود اون اعتراضها هم اعتراضهای اقتصادی بود یعنی بر سر مسائل بنزین بود نه بر سر مسائل دیگه و یه فضایی بود در واشنگتن که پرسش بود راجع به اینکه تغییر سیاسی در ایران چهجوری انجام بشه. خب من در جلسات مختلف شرکت کردم صاحب نظران بسیاری روون آشنا شدم با تفکراتشون نظراتشون در این باره و یه پرسش بود مخصوصاً برای جامعه به اصطلاح تحلیلگران دولتی حالا چه در مثلاً دستگاه‌های اطلاعاتی چه در پنتاگون چه در وزارت خارجه شورای امنیت ملی و این حرفا یه سؤال بزرگ بود که پس در ایران تغییر چه شکلی صورت می‌گیره؟ خب این سؤالی بود که فقط در آمریکا هم نبود. دولت‌های غربی هم داشتن، اسرائیلیا هم داشتن. خب خیلی جلسات زیادی بود راجع به خب مثلاً همین انتخاباتها این انتخاباتها چهجور میشه؟ آیا از توی انتخاباتها اتفاقی میفته یا نه؟ و مخصوصاً بعد از داستان برجام و شکست خوردن برجام. خب خیلی این مسئله مطرح بود. من با آقای با شاهزاده رضا پهلوی دو بار من مصاحبه رسمی کردم یک بار برای مجله قلمرو که اون من خودم الان ندارم پی دیافشو ولی من در اون مجله هم با ایشون مصاحبه کردم هم یک مقاله مفصلی نوشتم درباره خود ایشون و نگاه من این بود که آقای هنوز هم معتقد هستم که آقای شاهزاده رضا پهلوی یک سرمایه سیاسیست و منتها مثل هر سرمایه سیاسی بستگی به این داره که چهجور استفاده بشه یعنی آقای پهلوی برای نه فقط برای کسانی که طرفدار سلطنت هستند بلکه برای کسایی که طرفدار تغییر رژیم و تأسیس دموکراسی هستن بسیار نقش مثبتی می‌تونه بازی بکنه و من شکم ندارم که نیت ایشون همین هست من در بارها گفتم و نوشتم در به اصطلاح ایران دوستوستی ایشون در به اصطلاح نیت خوبی که دارن در اینکه دوست دارن که در ایران ایرانی‌ها در یک شرایط بهتری زندگی بکنن من اینا تردیدی ندارم منتها بحث نیتو به اصطلاح قصد آدم با نوع عمل آدم فرق میکنه یعنی لزوماً نتیجه یا پیامد کاری که شما می‌کنید مطابق نیت شما نخواهد بود. عمل خودش یک منطق دیگری داره و به هر حال اون زمان من مثلاً این شده بود که نه من میخوام بگم فضای عمومی اینجا بود که در بین این مخالفان جمهوری اسلامی خب هیچکس به شهرت آقای شاهزاده نیست. شهرتم غیر از محبوبیته دیگه طبیعتاً یعنی ما اگر بخوایم در میان مخالفان جمهوری اسلامی بگیم چه کسی شهرتش بیشتره قطعاً هیچکس به اندازه شاهزاده شهرت نداره و عرض کردم این به مفهوم محبوبیت نیست یعنی دشمن هم زیاد داره نمی‌دونم به دلیل اینکه به هر حال انقلاب اتفاق افتاده هر جا که نام انقلاب و نام پادشاهی پهلوی هست نام ایشونم هست و به هر حال یه چهره‌ایست که برای تقریباً همه ایرانی‌ها شناخته شده است و اگر کسانی که اون زمان قبل از انقلاب مدرسه رفتن بدونن یادشون باشه اول کتاب‌ها عکس محمدرضا شاه ملکه شهبانو فرح و ولیعهد شاهزاده بود بنابراین کسیست که بچه‌ها با عکس ایشون با نام ایشون بزرگ شدن خب خب من د تا مصاحبه کردم با ایشون درست برای همین برای اینکه ببینم که یعنی تا اون زمان خیلی برام مهم نبود که خب این ایده پادشاهی یا مشروطهخواهی چی هست و مبنای مشروعیتش چیه واقعاً به قصد اینکه بشناسم و بفهمم من مصاحبه با مجله قلمرو رو یعنی برای مجله قلمرو مصاحبه کردم ولی بعد از اون [موسیقی] از طرف دفتر آقای پهلوی با من تماس گرفتن و گفتن که ایشون به مناسبت ۴۰ سالگی انقلاب میخواد در یکی از تیم تنک‌ها سخنرانی بکنه و دوست داره اگر واشنگتن اینستیتیوت موافق باشه دوست داره در اونجا سخنرانی بکنه من به رئیس انستیتو که راب سطلاف هست گفتم که اینطوره او هم خیلی استقبال کرد ولی د تا شرط گذاشت یکی اینکه ایشون به این مناسبت یعنی به مناسبت ۴۰ سالگی انقلاب در هیچ جای دیگه سخنرانی نکنه و فقط برای ما سخنرانی می‌کنه انحصاری یعنی برای ما جلسه داشته باشه دوم اینکه سخنرانی نکنه بلکه تو باهاش مصاحبه کن یعنی بهجای اینکه ایشون بیاد مثلاً یه نطقی بکنه مثل همین نطقی که در همین کنفرانس اخیر کرده بشین جلو ازش سؤال کن. خب من می‌دونستم که برای [موسیقی] کسانی که دورور ایشون هستن این مطلب خیلی سنگین هست و اینا ولی به دلیل واشینگتن اینستیتیوت اینا پذیرفتن که سوال بشه. دلیلشم این بود که واقعاً اون کسانی که میومدن اولاً حدود ۱۰۰ نفر مهمان که داشتیم ما این ۱۰۰ نفر شاید مثلاً ۸۰ نفرشون از تحلیل‌گرها یا تصمیمگیر گیرندگان دولتی بودن و کسانی بودن که راجع به ایران کار می‌کردن و واقعاً هدفشون این بود که وزن سیاسی آقای پهلوی رو ارزیابی کنن و به اصطلاح یه شناخت بیشتری پیدا بکنن نسبت به اینکه خب آقای پهلوی چیه برنامهش هدفش چیه این مسئله تغییر رژیمو چهجوری میتونه پیش ببره خب عرض کردم اون موقع فقط همین هنوز این داستان‌های اعتراضهای اخیر رخ نداده بود و خیلی پرسش‌های خیلی زیادی وجود داشت ابهامهای خیلی زیادی وجود داشت آقای پهلوی در واشنگتن خیلی شناخته شده است ولی فکر می‌کردن که الان ۴۰ ساله از انقلاب گذشته شاید مثلاً ایشون یک بازنگری کرده در راهبردهاش در شیوه‌های به اصطلاح بسیج سیاسی و اینطور چیزا بنابراین از من میخواستن که من باهاشون مصاحبه کنم و در حقیقت از ایشون بخوام که به این نکته‌ها جواب بدن حالا مصاحبه من هم با ایشون هم به انگلیسی هست هم زیرنویس فارسی در وب سایت واشینگتن اینستیتیوت اگه برید اونجا می‌بینید من نمیخوام تکرار بکنم اما برای اینکه من با ایشون صحبت بکنم در برای انستیتو یادم نیست دقیقاً دو یا سه بار هم تلفنی هم حضوری ما ملاقات کردیم قبلش و در دفتر ایشون هیچ کدوم از ملاقاتیهایهم که من با ایشون کردم خصوصی نبوده یعنی به اصطلاح دو به دو نبوده چهره یعنی دو نفری نبوده که معمولاً حدود ۱۰ ۲۰ نفری دوروور ایشون هستن و اونها بودن ایشون خیلی نگران بود که من چی میخوام بپرسم یا انستیتوت چیه مسئلهش چه سؤالی میخواد بکنه خب من سؤهای خیلی زیادی داشتم از ایشون و پرسیدم ولی متأسفانه جواب خیلی روشنی نگرفتم یعنی جواب روشن به این مفهوم که جواب ایشون قانع کننده نیست نیست هنوزم نیست به دلیل اینکه اصلا ایشون به این پرسش‌ها اهمیتی نمیده یعنی من متوجه شدم که اصلا مسئله به اصطلاح طرفداران پادشاهی اصولاً به فکر و فلسفه سیاسی هیچ اهمیتی نمیدن و یه جریانی هستند که میخوان به شیوه‌های کاملاً غیر دموکراتیک و نیاندیشیده عمل بکنن. ‏Ah.