من واقعیتش اینه که بیش از اون که جنگ
اینو اینو صمیمانه میگم و خیلی هم تأکید
میکنم براش و که احتمالاً خیلیاها نپسندن
این حرف من رو ولی اونچه که بیشتر منو
میترسونه
نه جنگ اسرائیل با ایران و حملات به
اصطلاح اسرائیل هست که تصویریست که جامعه
از خودش نشون نشون میده
یا تصویری که ما از جامعه میبینیم به هر
حال در فضای
حداقل رسانهای حالا چه رسانههای بزرگ چه
رسانههای اجتماعی
تصویری که میبینیم برای من خیلی
ترسناکتر از حملات اسرائیل هست و
اظهار نظرهایی که افراد میکنن
مخصوصاً بعضی موقعها اظهار نظر آدمهای
سرشناس ست و حتی استادای دانشگاه کسایی که
ما عمری اونها رو به اصطلاح ایرانشناسی
اونها ایراندوستی اونها میشناختیم
اظهارات اینها بسیار
شکاوره گاهی برای من و این تصور که بله ما
در یک وضعیتی هستیم که داریم میریم به یه
سمت ایدآلی و قضاوتهایی که میکنیم راجع
به جمهوری اسلامی، راجع به این قتلها،
راجع به حملات اسرائیل، راجع به تغییر
رژیم، راجع به کلاً قضاوتهامون راجع به
این وضعیت بسیار یعنی بخش عمده این
قضاوتها
و این رو راجع به مردم عادی نمیگم، راجع
به کسانی میگم که انتظار
به اصطلاح
یک خورده عقلانیت و درک که به اصطلاح
پختهتری ازشون میره این اظهار نظرها
بسیار غیرواقعیست و در دنیای
یا رویاست یا اوهام
آمیخته به عواطف