من واقعیتش اینه که بیش از اون که جنگه
اینو اینو صمیمانه میگم و خیلی هم تأکید
میکنم براش و که احتمالاً خیلیها نپسندن
این حرف من رو ولی اونچه که بیشتر منو
میترسونه
نه جنگ اسرائیل با ایران و حملات به
اصطلاح اسرائیل هست که تصویریست که جامعه
از خودش نشون میده
یا تصویریست که ما از جامعه میبینیم به
هر حال در فضای
حداقل رسانهای حالا چه رسانههای بزرگ چه
رسانههای اجتماعی
تصویری که میبینیم برای من خیلی
ترسناکتر از حملات اسرائیل هست و
اظهار نظرهایی که افراد میکنن
مخصوصاً بعضی موقعها با اظهار نظر
آدمهای سرشناس و حتی صادای دانشگاه کسایی
که
ما عمری اونها رو به اصطلاح ایرانشناسی
اونها ایران دوستوستی اونها میشناختیم
اظهارات اینها بسیار
شکاوره گاهی برای من و این تصور که بله ما
در یک وضعیتی هستیم که داریم میریم به یه
سمت ایدآلی
و قضاوتهایی که میکنیم راجع به جمهوری
اسلامی، راجع به این قطعها، راجع به
حملات اسرائیل، راجع به تغییر رژیم، راجع
به کلاً قضاوتمون راجع به این وضعیت بسیار
یعنی بخش عمده این قضاوتها
میگم و این رو راجع به مردم عادی نمیگم،
راجع به کسانی میگم که انتظار
به اصطلاح
یک خورده عقلانیت و درک به اصطلاح پخته
تری ازشون میره این اظهار نظرها بسیار غیر
واقعیست و در دنیای
یا رویاست یا اوهام
آمیخته به عواطف